विशेष लेख Team Newsskatta
कोल्हापूर: राधानगरी तालुक्यातील कौलव परिसरात आज सकाळी घडलेली दुर्घटना ही केवळ एक अपघाताची बातमी नाही, तर ती एका कुटुंबाचा, एका गावाचा आणि एका समाजाचा वेदनादायी आरसा आहे. सणाच्या आनंदात बुडालेलं जग एकीकडे दिव्यांच्या उजेडात न्हाऊन निघत असताना, दुसरीकडे तीन निरपराध जीवांचा दिवा कायमचा विझला. श्रीकांत कांबळे, त्यांची बहीण दिपाली आणि तीन वर्षांची पुतणी या तिघांचा भरधाव आयशर गाडीच्या धडकेत जागीच मृत्यू झाला. छोटा अथर्व मात्र जीवासाठी झगडतोय. दिवाळीच्या सकाळी घडलेली ही घटना, आनंदाच्या क्षणी आलेलं असह्य दु:ख घेऊन आली.
ही घटना एक प्रश्न उभी करते आपण खरंच किती निष्काळजी झालो आहोत? सण, आनंद, सुट्टी सगळं जरा घाईत, जरा वेगात. पण हा वेग म्हणजे नेमकं काय? काही क्षण वाचवण्यासाठी आपण किती आयुष्य गमावतोय? रस्त्यावर धावणाऱ्या वाहनांचा वेग आता नियंत्रणाच्या पलीकडे गेला आहे. चालकांना ना भीती, ना जबाबदारी. अनेक वेळा थकलेले, मोबाईलवर बोलणारे किंवा संगीत ऐकण्यात गुंतलेले ड्रायव्हर जीवघेणे ठरतात. आणि त्याची किंमत भरावी लागते निर्दोष लोकांना, जे फक्त आपल्या कामावरून, आपल्या घराकडे जात असतात.
कौलवच्या रस्त्यावरही असंच काहीसं झालं. सकाळ शांत होती, गावात दिवाळीचा माहोल होता. पण काही क्षणात सर्व काही संपलं. अपघात इतका भीषण होता की मोटारसायकलचे तुकडे झाले, आई, बहीण, मुलगी, काका सगळं एकाच क्षणात हरवलं. रस्त्यावर उरले फक्त तुकडे, आणि मागे उरला प्रश्न या मृत्यूचं खरं कारण कोण?
दरम्यान, या प्रसंगी सामाजिक बांधिलकी जपत राधानगरी तालुक्यातील सामाजिक कार्यकर्ते शेखर भैय्या पाटील यांनी मोठी मानवी भूमिका निभावली. त्यांनी अपघातग्रस्तांना स्वतःच्या पुढाकाराने ॲम्बुलन्समधून सीपीआर रुग्णालयात पोहोचवून त्यांना तातडीने वैद्यकीय मदत मिळवून दिली. त्यांच्या या तातडीच्या कृतीमुळे बालक अथर्व याचे प्राण वाचवण्यासाठी मौल्यवान वेळ वाचला. स्थानिक नागरिक, तरसंबळे व परिसरातील लोकांनी शेखर भैय्या पाटील यांच्या या तत्परतेचे आणि सामाजिक जाणिवेचे कौतुक केले आहे. या अपघातामुळे तरसंबळे गावावर दु:खाचे सावट पसरले असून, मृतांच्या कुटुंबावर कोसळलेल्या या शोकांतिकेने संपूर्ण परिसरात शोककळा पसरली आहे. पोलिस ठाण्याच्या पथकाने घटनास्थळी जाऊन पंचनामा केला असून, आयशर गाडी चालका विरुद्ध योग्य ती कायदेशीर कारवाई सुरू आहे.
आपण प्रत्येकवेळी अपघातानंतर शोक करतो, मेणबत्त्या पेटवतो, पण मग पुन्हा विसरतो. पुन्हा तोच बेफिकीर वेग, पुन्हा तीच निष्काळजी यंत्रणा. रस्त्यांवर चेतावणी फलक नाहीत, वळणांवर प्रकाशयोजना नाही, वाहतूक नियंत्रण नाही. ग्रामीण भागात तर रस्त्यांचं स्वरूपच जीवघेणं झालं आहे. सणासुदीच्या दिवसांत या भागांत वाहनांची गर्दी वाढते, पण नियंत्रण मात्र कोणी घेत नाही. पोलिसांचे पथकं दिसतात, पण कारवाई मात्र होत नाही. मग अशा वेळी घडणारे अपघात हे फक्त अपघात नसतात ते व्यवस्थेच्या दुर्लक्षाचे जिवंत उदाहरण असतात.
श्रीकांत कांबळे आणि त्यांचं कुटुंब आता आठवणीतच राहणार. त्यांच्या घरात जिथं आज आनंदाचे दिवे लागले असते, तिथं आता शांततेचा धुरकट अंधार आहे. लहान अथर्वच्या श्वासांशी एक गाव झगडतोय, आणि प्रत्येक मनात एकच विचार ही घटना टळू शकली असती का? हो, निश्चितच टळू शकली असती, जर वाहनचालक थोडा सजग असता, जर वेगावर मर्यादा असती, जर रस्त्यांवर सुरक्षा उपाय योग्य असते.
दिवाळीच्या या दिवसांत जेव्हा सगळीकडे उजेड, आनंद, गोडवा आहे, तेव्हा कौलवमध्ये मात्र शोकाचा धूर आहे. हे दृश्य मनाला हादरवणारं आहे. एकीकडे लोक देवासमोर आरत्या म्हणतायत, आणि दुसरीकडे एका मातेनं आपली मुलगी आणि भावाचा देह ओळखावा लागलाय. अशा घटना केवळ बातम्या राहता कामा नयेत; त्या समाजाचं आत्मपरीक्षण व्हायला हव्यात.
वेग, निष्काळजीपणा, आणि जबाबदारीचा अभाव हे तिन्ही घटक मिळून आजही कित्येक कुटुंबांचे संसार उद्ध्वस्त करत आहेत. प्रत्येक चालक, प्रत्येक प्रशासन, प्रत्येक नागरिकाने आज स्वतःला विचारलं पाहिजे आपण पुढचा ‘कौलव’ तयार करत नाही ना? कारण अपघात फक्त आकडे नसतात; ते थांबलेल्या श्वासांची, विझलेल्या दिव्यांची आणि हरवलेल्या स्वप्नांची कहाणी असतात.
कौलवचा हा अपघात दिवाळीच्या दिवशी घडला, पण त्या अंधारानं आपल्याला दाखवून दिलंय अजूनही आपल्या रस्त्यांवर उजेड पुरेसा नाही. तो उजेड येईल, जेव्हा प्रत्येक वाहनचालक नियमांचं पालन करेल, प्रत्येक अधिकारी आपली जबाबदारी ओळखेल, आणि समाज एकत्र येऊन "रस्ता म्हणजे फक्त प्रवास नव्हे, तर आयुष्याचा मार्ग" हे समजेल.
दिवाळीच्या दिव्यांनी पुन्हा उजळावं असं प्रत्येकाचं स्वप्न असतं, पण कौलवच्या घरातले दिवे मात्र कायमचे विझले. आणि तो अंधार आता प्रत्येक जबाबदार नागरिकाच्या अंतःकरणात जिवंत राहायला हवा...